W Stadnikach, 19 czerwca br., odbyła się formacja stała księży i braci sercanów, którą poprowadził ks. Jan Seremak, michalita – rekolekcjonista i kierownik duchowy, od lat zaangażowany w formację kapłańską i zakonną. Jego konferencje miały charakter świadectwa wiary, głęboko zakorzenionego w Piśmie Świętym i doświadczeniu życia wspólnotowego.
Pierwsza konferencja koncentrowała się na osobistym przeżyciu powołania oraz dynamice życia we wspólnocie zakonnej. Punktem odniesienia stała się historia Dawida, ukazująca zarówno wybranie, jak i zmaganie człowieka powołanego przez Boga. Ks. Seremak podkreślał, że każdy powołany jest wybrany spośród wielu – podobnie jak Dawid spośród swoich braci – i obdarzony konkretnymi talentami, które są darem dla wspólnoty. W tym kontekście przywołany został Psalm 89, mówiący o nieodwołalnym przymierzu Boga z człowiekiem, które stanowi fundament powołania.
Obraz walki Dawida z Goliatem stał się symbolem duchowych zmagań, jakie podejmuje kapłan. Pięć gładkich kamieni oznacza konkretne zasoby ludzkiej natury i charakteru, który musi być formowany, aby mógł służyć w walce duchowej. Kluczowe jest odrzucenie „zbroi Saula”, czyli polegania wyłącznie na ludzkich zabezpieczeniach i wejście w przestrzeń zaufania Bogu. Jednocześnie historia Saula i Dawida ukazuje niebezpieczeństwo zazdrości we wspólnocie oraz potrzebę wdzięczności za dobro drugiego człowieka.
Konferencja ukazywała również dramat grzechu i jego konsekwencji w życiu Dawida, zwłaszcza w kontekście odejścia od wspólnoty. Podkreślono, że samotność staje się przestrzenią działania zła, dlatego wierność wspólnocie jest warunkiem wytrwania w powołaniu. Postawa Dawida wobec Saula – „pomazańca Bożego” – wskazuje na konieczność modlitwy za współbraci, także tych przeżywających kryzys. Z kolei doświadczenie buntu Absaloma oraz późniejsza skrucha Dawida ukazują odpowiedzialność za innych oraz potrzebę pokory, zwłaszcza wobec pokusy pychy i przeceniania własnych osiągnięć.
Druga konferencja miała wyraźnie eklezjalny wymiar i została osadzona w obrazie siedmiu Kościołów z Apokalipsy. Ks. Seremak ukazał, że przesłanie skierowane do tych wspólnot odnosi się do Kościoła wszystkich czasów, a więc również do współczesnych wspólnot zakonnych. Szczególną uwagę zwrócił na konieczność duchowej gorliwości: „jeśli nie będziesz płonął, poruszę twój świecznik”. Każdy członek wspólnoty ma realny wpływ na jej kondycję duchową.
W świetle dokumentu „Rozpocząć na nowo od Chrystusa” podkreślona została potrzeba kontemplacji oblicza Chrystusa obecnego w słowie, sakramentach, wspólnocie i drugim człowieku, zwłaszcza ubogim i cierpiącym. Fundamentem życia konsekrowanego jest osobiste spotkanie z Chrystusem – bez niego wszelka aktywność może stać się jedynie zewnętrznym działaniem. W tym kontekście wskazano także na zagrożenie „herezji czynu”, czyli aktywizmu pozbawionego głębi duchowej.
Analiza kolejnych Kościołów Apokalipsy ukazywała różnorodne wyzwania wspólnot: utratę pierwotnej miłości (Efez), doświadczenie cierpienia (Smyrna), zagrożenia wewnętrzne (Pergamon), potrzebę miłosierdzia (Tiatyra), kryzys przywództwa (Sardes), wierność i wytrwałość (Filadelfia) oraz duchową letniość, określoną jako acedia (Laodycea). Szczególnie mocno wybrzmiało wezwanie do czujności wobec osłabienia życia duchowego, które prowadzi do przeciętności i utraty wyrazistości świadectwa.
Całość konferencji ukazywała życie kapłańskie i zakonne jako drogę nieustannego powracania do Boga, zarówno w wymiarze osobistym, jak i wspólnotowym. Słowo Boże staje się w tej perspektywie nie tylko punktem odniesienia, ale żywą rzeczywistością, która odsłania prawdę o człowieku, prowadzi przez doświadczenia i uzdalnia do wiernego przeżywania powołania.
Centralnym momentem dnia była wspólnie koncelebrowana Eucharystia, źródło jedności, odnowy i żywotności zakonnej, tak mocno akcentowanej w treści wygłoszonych konferencji.
