Październikowy dzień skupienia poprowadził dla nas ks. prof. ucz. dr hab. Damian Wąsek z Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie.
Tematem dwóch pierwszych konferencji były dokumenty Soboru Watykańskiego II: Konstytucja duszpasterska o Kościele w świecie współczesnym Gaudium et spes oraz Deklaracja o wolności religijnej Dignitatis humanae.
W przypadku pierwszego dokumentu zastanawialiśmy się, co to znaczy być księdzem we współczesnym świecie. Punktem wyjścia był biblijny tekst o wskrzeszeniu młodzieńca z Nain – jedynego syna ubogiej wdowy. Ks. Damian ukazał nam Chrystusa jako Tego, który daje się głęboko poruszyć ludzkim losem. W tym kontekście usłyszeliśmy, że świat nie powinien być dla Kościoła i kapłanów jedynie problemem, który trzeba natychmiast naprawić lub rozwiązać. Powinien być przede wszystkim miejscem spotkania z człowiekiem, który cierpi, żyje w lęku oraz niepewności i któremu Kościół pragnie głosić pokój Chrystusa. „Kościele, twoje miejsce jest tam, gdzie jest człowiek” – kontynuował ks. Damian. Chodzi o postawienie na człowieka, który przychodzi ze swoimi wątpliwościami i dylematami. Nie należy ich od razu kwalifikować jako słabości wiary, lecz widzieć w nich etap jej dojrzewania. Kluczem jest towarzyszenie, a nie poprawianie. Duszpasterz to nie ten, który z góry wie wszystko, lecz ten, który jest gotowy wyruszyć w drogę, by cierpliwie słuchać ludzkich pytań.
Punktem wyjścia do analizy drugiego dokumentu była mowa eucharystyczna Jezusa w Kafarnaum. Choć wokół Nauczyciela panowała dobra atmosfera, to właśnie wtedy wygłosił On jedną ze swoich najtrudniejszych mów – zapowiedź spożywania Jego Ciała i Krwi. Po tych słowach wielu uczniów odwróciło się od Niego i już z Nim nie chodziło. Jezus wolał jednak zostać sam, aniżeli mieć przy sobie ludzi wewnętrznie zniewolonych. Szósty rozdział Ewangelii wg św. Jana jest ikoną wolności religijnej – Chrystus nie obniża wymagań, ale pozwala odejść. W tym kontekście ks. Damian przywołał głos, jaki na soborze zabrał ówczesny metropolita krakowski, kard. Karol Wojtyła. Akcentował on niezbywalną godność każdego człowieka, w którą wpisana jest wolność religijna: „Jeśli usuniemy wolność, usuniemy także człowieka”. Wojtyła zdawał sobie sprawę, że ta droga może być duszpastersko niebezpieczna, ale musimy się na nią zgodzić. Kościół nie może bowiem zastępować ludzkich sumień – powinien je formować. Do Prawdy, którą jest Chrystus, Kościół nie może nikogo przymuszać; ma Ją jedynie proponować i zapraszać do wolnego wyboru.
Podczas nabożeństwa pokutnego usłyszeliśmy, że choć często na pierwszy plan wysuwają się nasze grzechy, to jednak starotestamentowa rozmowa Boga z Abrahamem pokazuje, jak bardzo Stwórca szuka w nas dobra i sprawiedliwości. Okazuje się, że Pana Boga można przekonać nawet odrobiną dobra: „Jeśli znajdzie się tam dziesięciu sprawiedliwych... Nie zniszczę przez wzgląd na tych dziesięciu!”. Pan nie koncentruje się na liczbie grzeszników, lecz szuka najmniejszego dobra. To zaproszenie również dla nas, by czynić go jak najwięcej, gdyż nawet okruchem dobra można przykryć wiele zła. Chcemy uczyć się dostrzegać dobro w drugim człowieku, aby kiedyś Pan w ten sam sposób spojrzał na nas.
W kończącej dzień skupienia Eucharystii usłyszeliśmy słowa z ostatniego rozdziału Ewangelii Janowej, w których Jezus pyta Piotra o miłość. Ks. Damian zwrócił uwagę, że Chrystus pyta o relację: „Czy miłujesz Mnie?”. W słowach „Pójdź za Mną” zaprasza Apostoła do odnowienia pierwotnej decyzji i ponownego wejścia w zażyłość z Nim. Słowa te są fundamentalną katechezą dla każdego duszpasterza – o wiele łatwiej jest pełnić codzienne obowiązki, gdy są one odpowiedzią na miłość, a nie tylko kolejnym zadaniem do wykonania. W żywej relacji z Panem wszystko nabiera innego sensu, zgodnie z Jego obietnicą: „Znajdziecie ukojenie dla dusz waszych”.
