Styczniowe odnowienie miesięczne poprowadził o. Albert Wach OCD, magister kleryków oraz wykładowca w Karmelitańskim Instytucie Duchowości w Krakowie.
Przypadające w tym roku rocznice związane ze św. Janem od Krzyża — trzechsetlecie jego kanonizacji oraz stulecie ogłoszenia go doktorem Kościoła — stały się okazją do podjęcia refleksji nad duchowością reformatora Karmelu.
W konferencji wprowadzającej o. Albert nakreślił najważniejsze etapy życia Doktora Miłości Bożej. Spośród nich szczególne znaczenie dla całej jego spuścizny duchowej miał dziewięciomiesięczny pobyt w areszcie w Toledo, zgotowany mu przez współbraci. To właśnie tam, w doświadczeniu głębokiej nocy ducha, św. Jan napisał swoje najważniejsze dzieło — Pieśń duchową, będącą komentarzem do biblijnej Pieśni nad pieśniami. Powstały w kontekście ostrej krytyki Kościoła ze strony luteranizmu, utwór ten — napisany czystą poezją — odegrał istotną rolę w odnowieniu obrazu Kościoła jako prawdziwej Oblubienicy Chrystusa Oblubieńca.
Druga konferencja pogłębiała temat krzyku duszy tęskniącej za ukrytym Bogiem. O. Albert zauważył, że zarówno mistyk, jak i grzesznik zanoszą do Boga tę samą prośbę: „odsłoń swoją obecność”. Odpowiedź na nią daje sam Ojciec, gdyż to na Jego łonie znajduje się poszukiwany Oblubieniec — Jezus Chrystus. Jan od Krzyża, nawiązując do intuicji św. Augustyna, przypomina, że Oblubieniec ukryty jest w duszy, dlatego prawdziwy kontemplatyk nie powinien szukać Go poza sobą, lecz w sobie. Doktor Miłości Bożej podkreśla również, że zjednoczenie z ukrytym Oblubieńcem dokonuje się przez osobiste praktykowanie życia cichego i ukrytego. Bez tego dusza nie jest zdolna doświadczyć obecności Boga w sobie. Stąd najgłębszym krzykiem duszy tęskniącej za Bogiem staje się pragnienie śmierci, która ostatecznie oznacza odsłonięcie i pełne zjednoczenie z Nim. Taka dusza żyje bowiem bardziej tam, gdzie kocha, niż tam, gdzie aktualnie przebywa.
Nabożeństwo pokutne stało się natomiast okazją do refleksji nad oczyszczeniem władz duszy. Jan od Krzyża wyjaśniał, że właściwe ukierunkowanie duszy ku Bogu dokonuje się poprzez oczyszczenie rozumu przez wiarę, pamięci przez nadzieję oraz woli przez miłość. Nie chodzi tu o zniszczenie władz duchowych, lecz o ich uzdrowienie, aby — używane jako narzędzie — mogły prowadzić człowieka do prawdziwej miłości.
